[NIEUWSBRIEF 1998]
[NIEUWSBRIEF1999]
[NIEUWSBRIEF 2000]
[NIEUWSBRIEF 2003]
[NIEUWSBRIEF 2004]
[NIEUWSBRIEF 2005]
[NIEUWSBRIEF 2007]
Feministische
conferentie
ACHTSTE
FEMINISTISCHE ONTMOETING VAN LATIJNS-AMERIKA
EN DE CARIBEN van 21 tot 25 november
1999 in de Dominicaanse Republiek.
Verslag conferentie
Verslag
van twee deelneemsters aan de ontmoeting.
Elizabeth Garcia Espinales en Saskia van
Vuuren, leden van de meubelwerkplaats
en het bouwbedrijf Los Laureles NV, Chinandega,
Nicaragua, 4 december 1999.
De
feministische ontmoetingen van Latijns-Amerika
en de Cariben bestaan al 30 jaar. Iedere
drie jaar worden ze gehouden in verschillende
landen van Latijns-Amerika en de Cariben.
De laatste ontmoetingen werden gehouden
in El Salvador, Chili, Mexico en in 1999
in de Dominicaanse Republiek van 21 tot
26 november. In het jaar 2002 zal de ontmoeting
plaatsvinden in Costa Rica.
De
feministische ontmoeting heeft als doel
het bevorderen van processen tot constructie
van strategieën en sociale veranderingen,
die bijdragen aan een open, veelsoortige
en diverse deelname van feministes uit
de regio met verschillende visies, condities
en levensvormen. Het creëren van een ruimte
tot dialoog tussen de verschillende feministische
benaderingen over de realiteit in Latijns-Amerika
en de Cariben. Voortgang maken met een
analyse en de positiebepaling van de vrouwen
bij nieuwe en oude vormen van onderdrukking.
VOORBEREIDING
OP DE FEMINISTISCHE ONTMOETING IN NICARAGUA
Alle
vrouwen die zouden gaan deelnemen aan
de ontmoeting gingen naar onderwijzende
workshops, waar ons de doelstellingen
van de ontmoeting, de oude en nieuwe modellen
van onderdrukking van de vrouw werd uitgelegd.
De twee andere hoofdthema's waren: het
feminisme als sociale beweging en de plaats
en de perspectieven van het Latijns-Amerikaanse
feminisme.
In
de Dominicaanse Republiek organiseerden
ze verschillende groepen met verschillende
thema's, zoals de participatie van de
vrouw in de politiek, economie, sociaal
werk, gezondheidszorg, niet-traditionele
beroepen, die gecoördineerd werden door
voorlichtsters die goed bekend zijn met
de verschillende thema's. Dit alles nam
een proces van drie jaar in beslag om
het voor te bereiden en aan het eind werd
een ontmoeting gerealiseerd, die erg rijk
was aan werk en persoonlijke ervaringen
met een deelname van 1500 vrouwen.
Nicaragua
was het meest vertegenwoordigde land met
80 deelnemende vrouwen uit verschillende
collectieven en verschillende steden uit
het land, zoals: het theatercollectief
8 maart, Managua; de aanneemsters, Condega,
blinde vrouwen, Managua; vrouwentheatergroep,
Matagalpa; vrouwen tegen geweld, Managua;
vrouwen bouwen voor vrouwen (Los Laureles),
Chinandega.
In totaal waren er 33 deelnemende groepen
uit Nicaragua.
Elizabeth
Garcia Espinales (rechts) met congresdeelneemster
Rosa Gullen
DE
DAGEN VAN DEELNAME AAN DE ACHTSTE FEMINISTISCHE
ONTMOETING
Zondag
21-11-1999
Saskia
en Elizabeth vertrokken naar het vliegveld
in Managua. We kwamen om halftwee aan
op het vliegveld. Daar ontmoetten we de
andere deelnemende vrouwen, zoals Nery
van Condega en een Amerikaanse aanneemster
Jenifer, die samen met haar reisde. Op
het uur van vertrek blijkt, dat Saskia
en Elizabeth aparte vluchten krijgen,
want de vliegtuigmaatschappij Copa (Panamees)
was geheel verstoord door zoveel feministes.
Elizabeth vertrok 15:20 met tussenstops
in Costa Rica en Panama naar Santo Domingo
(de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek).
Saskia vertrok 16:10 met een tussenstop
in Panama naar Santo Domingo.
Op
het traject Managua-Panama vloog Saskia
samen met Juan José Mantiel Rocha. Hij
is algemeen directeur van de Nicaraguaanse
stichting voor behoud en ontwikkeling
(Funcod). Hij wil helpen met het duurzame
bosbouwproject dat wij willen starten.
Vanaf Panama reisden we samen in hetzelfde
vliegtuig.
We
kwamen aan in Santo Domingo, op het vliegveld "Las
Americanas" om 11 uur 's avonds. Daarna
reisden we een uur per wawa (Dominicaans
voor autobus) naar Juan Dolio, de plaats
waar de ontmoeting plaats vond. Hierna
wachten we op een hotelkamer tot twee
uur in de ochtend van de volgende dag.
Tijdens het welkom toosten alle vrouwen
met Frugal, de nationale rum, alleen de
twee van Los Laureles drinken
niet.
Maandag
22-11-1999
Tijdens
de ochtend nemen de twee goede meisjes
(las chicas buenas van al cielo, las
chicas malas van a todas partes =
goede meisjes gaan naar de hemel, slechte
meisjes gaan overal heen) deel aan de
eerste workshop met het eerste thema van
de feministische beweging. Gedurende de
middag een workshop over versterking en
economische ontwikkeling. Gedurende de
avond een concert van de vrouwen muziekgroep
uit Costa Rica "Claroscuro" (betaald door
Holland; stichting Mamacash).
Tijdens
het concert ontmoeten we twee Hollandse
vrouwen, Monic Schaapveld van het Vrouwen
Informatiepunt Nicaragua en Maria
Louise Janssen van de stichting Esperanza (tegen
vrouwenhandel Colombia/ Nederland, steunt
vrouwen en rehabilitatie in eigen land).
Monic vertelde ons, dat zij de nieuwe
vertegenwoordigster van de stedenband
Eindhoven-Chinandega is geworden en
zij gaat samenwerken met Los Laureles vanaf
januari 2000. Wij zijn hier heel erg blij
mee, want het is een goede collega net
als Sigrid van der Laan.
Dinsdag
23-11-1999
Tijdens
de ochtend het tweede thema van de feministische
beweging. De vergadering vond plaats op
het strand met diep blauw water en wit
zand. 's Avonds een informatieve vergadering
met de twee fondsen: Mamacash en Global
Fund For Women (USA). We ontmoeten
daar de blinde vrouwen uit Managua, hun
vertegenwoordigster Veronica Chavarria
kent Isabel, een blinde vrouw uit Chinandega,
waar Los Laureles een
huis voor bouwde en zij feliciteerde ons
voor de hulp die wij gaven aan Isabel.
Marjan
Sax, de presidente van Mamacash,
de stichting die al twee keer geld gaf
aan Los Laureles,
logeerde in hetzelfde hotel als ons. Samen
met twee andere vrouwen uit Holland, Patricia
Vera (bestuur Mamacash) en Loreto
Corbalan (Latijns-Amerikaanse vrouwen
in Nederland). Tijdens de lunches in het
hotel wisselden we werkervaring uit en
we beloofden in contact te blijven met
elkaar in de toekomst.
Woensdag
24-11-1999
's
Morgens een workshop over het filmen met
de videocamera met twee Amerikaanse vrouwen:
Liz Miller en Salome Chasnoff hielden
we interviews samen met een vrouw uit
Argentinië en Mexico. 's Middags een workshop
over niet traditionele beroepen, waar
ook aanwezig waren de bouwvrouwen uit
Condega, het collectief Las Dignas uit
San Salvador, vrouwen uit Mexico, Peru,
Brazilië en Colombia, die zeer geïnteresseerd
waren in dit soort werk. De vertegenwoordigster
van de vrouwen uit El Salvador nodigde
ons uit om werkervaring uit te wisselen
met hen in hun land.
's
Avonds Nicaraguaans theater 8 Maart met
het thema "het andere gezicht van de munt" en
een poëziegroep uit Matagalpa. Vrouwen
muziekgroepen uit Haïti en de Dominicaanse
republiek met traditionele muziek.
Donderdag
25-11-1999
's
Morgens de laatste plenaire vergadering
met de conclusies van de ontmoeting. Dit
duurde tot een uur 's middags met verklaringen
van 10 verschillende groepen, die gesproken
hadden over de verschillende doelen. Omdat
we zo verschillend en veelsoortige vrouwen
zijn, heeft de ontmoeting de naam nooit
tot een gezamenlijke conclusie te komen.
Het zijn verschillende conclusies, waar
ieder iets van haar opinie in kan vinden.
Opvallend
was, dat de autonome vrouwen tevreden
waren over de vorm van acceptatie van
hun groep, op deze ontmoeting. Volgens
hen was er op de vorige ontmoetingen minder
acceptatie voor hun groep.
's
Middags een mars in Santo Domingo tegen
geweld tegen vrouwen. We liepen samen
met Marjan Sax, Patricia Vera, Loreto
Corbalan en Monic Schaapveld. 's Avonds
culturele activiteiten ter afsluiting
op het plein Espagna in het oude koloniale
gedeelte van de stad Santo Domingo. Gedurende
de mars was het emotioneel met de deelname
van 1500 vrouwen, die leuzen scanderden
ter ondersteuning van de vrouwen die lijden
onder mishandeling en onderdrukking, zowel
in huis als in de maatschappij. Een van
de leuzen was: "Manolo, Manolo cocina
y plancha solo!" (Manolo, Manolo,
kook en strijk in je eentje!), heel grappig.
De plaatselijke bevolking was heel vrolijk
en feliciteerde de vrouwen gedurende de
mars die eindigde op het plein Espagna.
Vrijdag
26-11-1999
's
Morgens moeten we de hotelkamer verlaten
en gaan we nog een laatste keer naar het
strand. 's Middags vertrekken we naar
Santo Domingo.
ALERTA,
ALERTA, ALERTA QUE CAMINA. LA LUCHA
FEMINISTA POR AMERICA LATINA ... Y EL
CARIBE!
DE
PERSOONLIJKE MENING VAN ELIZABETH GARCIA
Mijn
persoonlijke mening is, dat het heel emotioneel
was om deel te nemen aan een ontmoeting
met feministische vrouwen, die strijden
voor het verbeteren van de rechten van
de vrouw, dat deze rechten niet statisch
blijven, maar zich ontwikkelen voor een
betere toekomst. Nooit was ik met zoveel
vrouwen samen geweest, luisterend naar
hun ervaringen en vooruitgang in hun collectieve
werk. De problemen die zij hadden gehad
bij het stabiliseren van hun werk. De
familie, die hen obstakels opwierp tegen
vooruitgang en ontwikkeling. Dit alles
komt tot een eind, als we meer in de praktijk
werken en sterke barrières opwerpen om
te overleven. Laten zien, dat wij capabel
zijn om een collectief te besturen van
vrouwen, om een betere toekomst te hebben!
WIJ ZIJN GOED, MAAR WE MOETEN NOG BETER
WORDEN!
DE
PERSOONLIJKE MENING VAN SASKIA VAN VUUREN
Voor
mij was deze ontmoeting van feministes
in Latijns-Amerika en de Cariben, de eerste
in mijn leven, een heel speciale ervaring
om nieuwe zaken te horen, maar ook dezelfde
zaken als 22 jaar geleden. Het was heel
fijn om deze ervaring te delen met mijn
collega uit Nicaragua. De sfeer, langs
de Caribische zee in luxe hotels met 1500
sterke, onafhankelijke, strijdende vrouwen,
moeders, dochters, tantes, artiestes,
vriendinnen en kameraden bediend door
mannelijk Dominicaans personeel was iets
onvergetelijks voor mij. De meerderheid
van deze vrouwen kon zelf deze vijf dagen
niet betalen, maar door al die solidariteit
van vele organisaties was het mogelijk
dit achtste feministische congres te realiseren.
Het
is heel duidelijk, dat er twee grote groepen
zijn: de "teoreticas" en de "practicas".
Over het algemeen waren de organiserende
vrouwen meer theoretisch, speciaal de
Chileense en Argentijnse vrouwen. De deelneemsters
waren in het overgrote gedeelte meer praktisch
ingesteld. Zo was het ook voor Elizabeth
en mij. Alle onderdelen van de vrouwenstrijd
komen wij tegen tijdens het werk in de meubelwerkplaats.
Geweld tegen vrouwen, geen acceptatie
voor het werken buitenshuis en in een
niet-traditioneel beroep; dubbele belasting
van werk en kinderen; angst voor grote
sommen geld; gebrek aan eigenwaarde. Indrukwekkend
was ook het project van de inheemse vrouwen
in Mexico, waar de vrouwen in het begin
analfabetes waren en nu weten hoe ze een
computer kunnen bedienen.
Met
nieuwe energie gaan we vooruit om onze
strijd te voeren voor een waardevol leven.
In het jaar 2002 willen we met de gehele werkplaats naar
het negende feministische congres gaan,
want dat is dan vlakbij in Costa Rica!
[NIEUWSBRIEF 1998]
[NIEUWSBRIEF1999]
[NIEUWSBRIEF 2000]
[NIEUWSBRIEF 2003]
[NIEUWSBRIEF 2004]
[NIEUWSBRIEF 2005]
[NIEUWSBRIEF 2007]
Actuele
tijd en weer in Chinandega:
| top |
